جدا به سایه اشجار، فرد و مسکین بود

زتاب و جلوه اگر چند مانده بود جدا

ولی ز نکهت او باغ عنبرآگین بود

ز اوستادی خورشید و دایگانی ماه

نه با تحیت نوری ز خواب برمی خاست

نه به افسانه مرغی سرش به بالین بود

فسرده عارض بی رنگ او به سایه ، ولیک