فسرده عارض بی رنگ او به سایه ، ولیک

جدا به سایه اشجار، فرد و مسکین بود

نه با تحیت نوری ز خواب برمی خاست

نه به افسانه مرغی سرش به بالین بود

فروغ شهرت او رونق بساتین بود

کمال ظاهر او پرورش گر ازهار

جمال باطنش آرایش ریاحین بود