شکر لبی که خداوند طبع شیرین بود

چه غم که بر سر باغ مجاز جلوه نکرد

گلی که از نفسش طبع دهر مشکین بود

به خسروان سخن ناز اگر فروخت رواست

کسی که عقد سخن را به لطف داد نظام

ز جمع پردگیان بی خلاف ، پروین بود

جلیس بیت حزن شد چو یوسفش کم گشت