غم فراق پدر هرچه بود سنگین بود

کسی که عقد سخن را به لطف داد نظام

ز جمع پردگیان بی خلاف ، پروین بود

جلیس بیت حزن شد چو یوسفش کم گشت

به نوبهار حیات از خزان مرگ، به باد

شد آن گلی که نه در انتظار گلچین بود

اگرچه آرزوی زندگی ببرد به گور