خاطر آن خواجه را ملول و مکدر

آه و دریغا که من در آن شب و آن روز

بودم رنجور و اوفتاده به بستر

کاش که سر برنکردمی و ندیدی

دیدن یاران خوشست لیک به شادی

نه بغمان کرده هر دو گونه معصفر

کار قضا بود شاد زی و مخور غم