وز بهر اهل خانه فرستدگه غروب

سر چون خیار بر سر فکر و خیال خویش

محصول باغ و باغچه خانه را دهند

بقال راکه بارکند بر بغال خویش

زانگور غژم گشته و آلوی کال خویش

چون کوت کش بیاورد از بهر باغ کوت

مزدیش نیست تا نتکاند جوال خویش