چون فرو خواند بر خلق به صدگونه امید

که مرا وقت نباشد پی شرح و املیش

ور یکی شاعرکی خسته سراید شعری

که به گوش فلک آویزه نماید شعریش

مردم نادان صدگونه کنند استهزیش

آن یکی گوبدکاین شاعرک بی سروپای

کیست تا مرد بیندیشد از مدح و هجیش