که بسی باشد از قدر خود افزون دعویش

آن یکی گوبدکاین شاعرک بی سروپای

کیست تا مرد بیندیشد از مدح و هجیش

وآن دگر گوید بر گفته او گوش مدار

ور به اعجاز سخن ، سحر فروشد به کلیم

عاقبت گردد در کام ، زبان چون افعیش

حالت مرد دنیا است بر این گونه بهار