شامگاهان به یکی بیشه شدم بر لب رود

بود خصم دل و دین از نگه کافر خویش

حبه ای سیم بدو دادم و بگذشتم و سوخت

برق چشم تر او خرمنم از آذر خویش

ناگهان دیدمش آنجا به سر معبر خویش

با لبی خنده زنان می شد و می خواند سرود

به خلاف لب خشکیده و چشم تر خویش