گفتم ای شوخ نبودی تو که یک ساعت پیش

ناگهان دیدمش آنجا به سر معبر خویش

با لبی خنده زنان می شد و می خواند سرود

به خلاف لب خشکیده و چشم تر خویش

سوختی خرمن اهل نظر از منظر خویش

ای ترشرو چه شد آن گریه تلخت که چنین

خنده را، کان نمک ساخته از شکر خویش