هست این خنده ام از بهر دل خود لیکن

خنده را، کان نمک ساخته از شکر خویش

گفت دارم پدری عاجز و مامی بیمار

که نیارند بپا خاستن از بستر خویش

گریه ام بود برای پدر و مادر خویش