خود نه فانوسم که سوزد شعله ای پیراهنم

گردش ایام از حالت نگرداند مرا

کهنه چو خایی نیم ای خواجه زرین جوشنم

پاک و روشن شبچراغم ایمن از نقص و فتور

دامنم چون دامن عیسی است پاک از هر عوار

کی کند آلوده طعن این یهودان دامنم

تو به نور من مرا بینی به تاریکی مقیم