برای صافی و دین درست و قلب سلیم

چراست پشت سپهر این چنین خمیده و گوژ

اگر ندارد پیش درش سر تعظیم

زهی بر آن که نهد روی دل بر این درگاه

چنان که خادم این در، بهار مدح سرای

که هست بنده دیرین و خاکسار قدیم

کمینه چاکر این آستان که از ره عجز