صبوری آن ملک شاعران طوس برفت

بشد صبوری و ازکف ربود صبر جهان

دربغ از آن دل دانا که از جفای سپهر

گزید خاک سیه را ز بهر خویش مکان

بجای ماند همه ملک شعر بی سلطان

شد از میانه ادیبی که ملک دانش را

حیات بود بدو چون حیات جسم به جان