حیات بود بدو چون حیات جسم به جان

صبوری آن ملک شاعران طوس برفت

بجای ماند همه ملک شعر بی سلطان

شد از میانه ادیبی که ملک دانش را

شد از میانه یکی فاضلی معانی سنج

که داشت نامه دانش بنام او عنوان

دگر نیابد گیتی شبیهش از اشباه