که صدق و راستیش بود تکیه گاه، امین

ز جان و مال و کسان جمله دست شست و برفت

زمان هجرت و آن دوره سیاه ، امین

ز حبس و نفی نرنجید و راه کج نگرفت

شمار سال وفاتش یکی ز یاران خواست

بهار غمزده گفتا: « دریغ و آه امین »