حال خود را همگی شرح دهم

پیش درگاه تو یک کاشانه

سخنی هست مرا با تو کنون

خود گمان می نبریش افسانه

گر که هستم به برت بیگانه

پدرم بود صبوری که ببرد

به جنان رخت از این وبرانه