نه کسش گوید در چنبر ازین باد مبند

ترشرو، زشت ادا، تلخ سخن ، هرزه درای

در حیاتش همه نفربن رسد ازپیر و جوان

وز پس مرگش لعنت بود از شاه و گدای

نه کسش کوبد در هاون از این آب مسای

همچو سنگی است گران گشته فرود از برکوه

می دود نعره زنان تا که بیفتد از پای