می دود نعره زنان تا که بیفتد از پای

نه کسش گوید در چنبر ازین باد مبند

نه کسش کوبد در هاون از این آب مسای

همچو سنگی است گران گشته فرود از برکوه

هرچه پیش آیدش آزرده و نابودکند

نه توان داشتش از ره ، نه توان گفت بپای

کشوری را که به نکبت فتد از طالع شوم