زین یکی غول برو افتد و بفشارد نای

هرچه پیش آیدش آزرده و نابودکند

نه توان داشتش از ره ، نه توان گفت بپای

کشوری را که به نکبت فتد از طالع شوم

همچو آن خفته که کابوس بر او چیره شود

ماندش بسته زبان از شغب و وایا وای