بزد به سینه سر خیل شاعران تیری

شنیده ای تو که سنجر به عمد یا به خطا

بلی معزی کش بود در جگر پیکان

نبست لب ز ثنا گرچه بود دلگیری

نماند شاعر از آن زخم تا به سال دگر