و یا چو عاشق نومیدگشته از دیدار

بهار قطعه فرخ شنید وخرم گشت

چوکشت خشک ز ترشیح ابر نیسانی

که یار سر زده ییش آیدش به مهمانی

فسرده بودم و از عمر خوبشتن بیزار

که کرد شعر توام روح تازه ارزانی