سخن ز حبس چه گویم که زندگی حبس است

که یار سر زده ییش آیدش به مهمانی

فسرده بودم و از عمر خوبشتن بیزار

که کرد شعر توام روح تازه ارزانی

به کشوری که ذلیلند عالی و دانی

درون حبس بسی خوب ترگذشت به من

ز اختلاط فرومایگان تهرانی