به کشوری که ذلیلند عالی و دانی

فسرده بودم و از عمر خوبشتن بیزار

که کرد شعر توام روح تازه ارزانی

سخن ز حبس چه گویم که زندگی حبس است

درون حبس بسی خوب ترگذشت به من

ز اختلاط فرومایگان تهرانی

همه دوروی و سخن چین و دزد و بی ایمان