نکو نداند شروانی از خراسانی

همی چه گوید گوید کزان بهار توراست

ز شعر دفتری انباشته به پنهانی

چه بازگویم با ابلهی چنین که ز جهل

چه رنجه دارم تن در ستیز آن که بود

به ... خوردنش آسایش و تن آسانی

در بغ باشد پرداختن به چونین دیو