با آن همه طبع سرقت و بی رحمی

این رباعی به یادشان خواندم :

دزدان بیابانی قهری نبدند

خودکامه و لامذهب و دهری نبدند

بالله که چو سارقین شهری نبدند

الغرض بنده چون زن بیوه

تای پا چارق ، آن دگر گیوه