مانده از هر دو ره به آه و فسوس

گفتم این خود دگر چه سرسختیست

این چه رنج است و این چه بدبختیست

نه به کلکته رفتم و نه به طوس

پس یکی نامه ای به حال فگار

عرض کردم به خدمت سردار

که برادر، دلم به جان آمد