با نظری تنگ تر از مشت خویش

از دو جهان سیم و زر او را و بس

وز ملکی تاج سر او را و بس

فسحت ملکیش ز اندازه بیش

حاصل مردم شده هر سو به باد

لیک شه از مزرعه خویش شاد

مملکت از جور وزیران تباه