شعر بلندت ازلی نغمه اش

هرچه زنی در ره او می زنی

خوش بزن این ره که نکو می زنی

طبع تو چنگست و خرد زخمه اش

سال تو هفتاد و خیال نوست

زان که ز یزدان به دلت پرتو است

هرکه ز یزدان به دلش نور تافت