می خورده شود زخم و شیشه

نقش است که بازماند از ما

هر تابلوی ز اوستادی

وز عهدی دور کرده یادی

وین نقش بود بجا همیشه

وانجاکه هنر برآورد دست

بی می همگی شوند سرمست