وآتش زده زآب دیده بر خاک

از دیده طریق دل ببسته

وز اشگ روان به گل نشسته

از بار فراق ، چفته چون تاک

آنان که دلی چون گنجشان بود

جان خسته درد و رنجشان بود

ما نیز قرین درد و رنجیم