همی تابید خورشید جفاجو

که در آتش سمندروارگشتیم

میان قریه « دهناد» و « سن سن »

قصیل طاقتم را پاک زد سن

گهی ازپشت سر، گاه از بر رو

توگفتی داغ از آتش برآرند

مرا برگردن و عارض گذارند