ز باد سام ، صحرا پر علو شد

گهی ازپشت سر، گاه از بر رو

توگفتی داغ از آتش برآرند

مرا برگردن و عارض گذارند

« اتل » از شدت گرما جدو شد

به گوشت خورده ریگ و باد سامش

به گوش و چشم ما آمد تمامش