اندر آهنگ ، دگر پویه نماند

ذوق ها را به دماغ افسردی

کیف از افیون و نشاط از می شد

دوره عشق و جوانی طی شد

بر لب تار به جز مویه نماند

فعلاتن فعل از ضرب افتاد

ضرب هم قاعده را از کف داد