پسری ساعی و با عقل و هنر

متصل خنده به مردم می کرد

قلم و کاغذ خود گم می کرد

بود هوشنگ به عکس سنجر

مادرش دائم از و راضی بود

اهل منزل همه از او خوشنود

زودتر از همه رفتی سر درس