« یکی مرغ بر کوه بنشست و خاست »

به چشم اندر آییش روز و شبان

نگر تا چه گفته است استاد طوس

بدانجاکه از مرگش آید فسوس

« نه افزود برکوه و نز وی بکاست »

« من آن مرغم و این جهان کوه من »

« چو مردم جهان را چه اندوه من »