به کوهی که خورشیدازآن د ره ایست

« چو مردم جهان را چه اندوه من »

سخن کرده کوته وگرنه جهان

نه کوهست و مردم نه مرغی بر آن

بسیط زمین کمتر از ذره ایست

من و تو برین ذره باری که ایم

درین کبریا و منی بر چه ایم