نکوکاری انگشت بر لب نهاد

که مرگ آمد و نیست جای کریغ

ز تو دور خواهم شدن چاره چیست

ز درد جدایی بباید گریست

که این خود بنپذیرم از اوستاد

چو در زندگی با تو بودم بسی

پس از مرگ جز تو نخواهم کسی