مراگرچه از مهربانی نواخت

که این شوخ چشمی چه بود ای نگار

بدو گفت یک روز من پیش اوی

بدان حال رفتم که زن پیش شوی

ولی مهر او استخوانم گداخت

مرا خنده گرم او سرد کرد

دوایش دلم را پر از درد کرد