نکویی کن و مهربانی و داد

از او هیچ گه چشم نیکی مدار

مشو ایمن ازکین و پاداشنش

فزون زان بدی نیکویی ها کنش

بود کان بدی ها نیارد بهاد

چو تخم بدی درنشیند به دل

بروید ز دل همچو گندم ز گل