مرا چشم دارند چون دوستان

که فردا روم تا به بانگ سرود

نیوشم همی باستانی درود

که خیام و حافظ در آن بوستان

که با همرهانی چنان پاک خوی

سوی گور فردوسی آریم روی

از ایران نرفته است نام و نشان