چو خیزد نواشان ز مهر و ز درد

به گوش آید آوازه فر و بخت

ز شیرازی و اصفهانی سرود

بودتر زبان رکنی و زنده رود

نباشد کم از فخر ننگ و نبرد

هنوز اندر آن کشور دیر باز

بود ابر با باره دژ براز