درآیند پس باد رنگ و ترنج

یکی نرم پشمینه چوخا به دوش

نهان کرده یک پای و سر برده پیش

ز بیم خزان گرد گشته به خویش

دو دیده پرآب و دو رخ پر شکنج

رخان زرد و تب خاله بر گرد لب

گران وار و سنگین سر از تاب تب