مپندار کان اشک چشم من است

گرم خون ز مژگان ببارد رواست

کزین مردمانم به دل زخم هاست

ز مژگان گرم اشگ تا دامن است

بود جان شیرین من بی گمان

چکان از سر پنجه مردمان