وان کوه ، بیندوده بدان سوده سیم است

گوئی به صف بار ملک زاده خطیبی است

دستار فرو برده به کافور و به زنگار

آن سوده سیم است که در دست نسیمست

خورشید به میغ اندر چون روی سقیم است

یا در بن دربا ید بیضای کلیم است

وان شاخه بید ای عجبی سخت کریم است