پیش آرد مینائی پاکیزه چو مینو

یا مهر و مه و زهره و پروینند اینان

یا خود مگر این خانه سپهریست پر انوار

دهقان سپس ازکوشش و فریاد و هیاهو

برگیرد از آن باده نغز خوش نیکو

کز لاله ستدگونه و از مشگ ستد بو

پاکیزه و گلگون چو رخ یار نکو رو