« که عیو ن است و جفون است و خدود است و قدود»

بشنوآن قصه جانسوز و دل از غم بخراش

اندر آن خطه پس از آن کشش و آن پرخاش

« خاک راهی که بر آن می گذری ساکن باش »

شاه یک دل نشد وکار هباگشت و هدر

ملت خسته ، درین مرحله کن فکر دگر

پای امید منه بر در شاه خود سر