آه و صد آه براین حالت زار بلدی

گوش او از چه نشدکر، ز نفیر من وتو

بو که نفرین کندش مادر پیر من و تو

تا بداندکه چه کرده است به کار بلدی

هر شب و روز به بدخواه تو نفرین گویم

گاه از آن گفنم بی پرده گه از این گویم

هرچه گوبم ز وطن خواهی و آئین گویم