وین گریه ما و خنده ما

تا بفشارد نگار غبغب

این گریه ابر و خنده خاک

از بهر من و تو شد مرکب

از بهر نتیجه شد مرتب

خاموش کن و نظاره می کن

اندر طلب جهان و مطلب