من چو مه چادر شب می بدریدم همه شب

گر چه از شمع تو می سوخت چو پروانه دلم

گرد شمع رخ خوب تو پریدم همه شب

شب به پیش رخ چون ماه تو چادر می بست

جان ز ذوق تو چو گربه لب خود می لیسد

من چو طفلان سر انگشت گزیدم همه شب

سینه چون خانه زنبور پر از مشغله بود